" پس از آن حسین (ع) برخاست و سواره به راه ادامه داد. هنگام حرکت حضرت در مسیر، گاهی سپاهیان حر، آن حضرت را باز می داشتند و گاهی همراه او به راه می افتادند، تا آن که به کربلا رسید.
آن روز، دوم محرم بود، حضرت هنگامی که به آنجا رسید، پرسید:
نام این سرزمین چیست؟
گفتند: کربلا. فرمود: خداوندا! به تو پناه می برم از کرب و بلا.
سپس فرمود: این، جایگاه کرب و بلا است، فرود آیید! به خدا سوگند این جا مکان بارانداختن ما و ریختن خونمان و جایگاه قبرهای ماست.
اینجا به خدا سوگند! جای اسیری محارم ما است"
*لهوف/ صفحه 77